;I can’t believe it

?A "man” beside me

?Smiling, caring, in love he falling

,Looking at nowhere

?Thinking about me

It won’t be my case

During this short life

Maybe other world

If there be such life

The man whom I love

Doesn’t care for life

He has a deep sight

The man whom I love

Doesn’t sleep at night

He sits beside me, watches me till I die

Never has talked to me, the man whom I love

Never has cared for me, the man whom I love

?Hugs? Forbidden, Kisses? Oh, what

,I live like a nun

He watches me around

I pick him up by arms

He turns back his eyes

I open my mouth, to tell him I love

He shoots me alive, to tell me he loves

عقاید یک دلقک را برای بار دوم پس از چند سال می خوانم، هنوز تمام نشده است، پایان داستان را به خاطر ندارم، خوشبختانه.

(6 خرداد 1388) 

مستخدم اینجا بار دیگر به من «امر» کرد. این بار کمی مقاومت کردم. گفت:« برید اون ور، برید اون سایت، می خوام اینجا رو بشورم». دو سرویس بهداشتی چسبیده به هم داریم. منظورش این بود که از آن دیگری استفاده کنم. گفتم کارم که تمام شود می روم، با لحنی که کمی تنفرهم در آن بود. گفت :« می خوام شستن رو شروع کنم». رفتم اما بیشتر از قبل ازش متنفر شدم. تلاش کردم که به اش فکر نکنم، سعی کردم حق را به او بدهم هرچند که می توانست از سمت دیگری شستشو را شروع کند و کمی منتظر بماند تا کارم تمام شود؛ مثل آن مستخدم مهربان قبلی که به کسی اعتراض نمی کرد و دستور نمی داد. دلم می خواست نشانش بدهم که که آن قدرها هم که گمان می کند آدم مظلومی نیست. اینکه او همچین شغلی دارد، اینکه بیشتر آدم ها برایش دل می سوزانند دلیل نمی شود که لزوماً آدم خوبی هم باشد. هیچ نگفتم اما در دلم منتظر فرصت دیگری بودم. دلم می خواست بار دیگر چیز ناخوشایندی به من بگوید.

حالا دو سه ساعت از آن زمان گذشته است و من گفتگو با کافکا را دوباره مرور می کردم:

"ولی کافکا با تکان سر اعتراض کرد.

«این حرف را نزنید. شما نمی دانید چه قدرتی در سکوت نهفته است. پرخاش معمولاً چیزی جز تظاهر نیست، تظاهری که با آن می خواهیم ضعفمان را در برابر خود  و جهان، پرده پوشی کنیم. نیروی واقعی و پایدار، تنها در تحمل است. فقط ضعفا هستند که بی صبر و خشن واکنش نشان می دهند و با این رفتار، وقار بشری خود را ضایع می کنند.»"

ندا کرد که « یا رَب، فرزندِ سیه گوش را پناه  است و جای است و فرزندِ مریم را نه  پناه است و نه جای و نه خانه است و نه مَقام  است؟»

خداوندگار فرمود اگر فرزندِ سیه گوش را خانه  است، اما چنین معشوقی او را از خانه نمی رانَد. تو را چنین راننده ای هست. اگر تو  را خانه نباشد، چه باک؟--که لطفِ چنین راننده ای و لطفِ این خلعت که تو مخصوص شدی  که تو را می رانَد، صد هزار آسمان و زمین و دنیا و آخرت و عرش و کرسی می ارزد و  افزون است و درگذشته است.

- مقالات مولانا، ویرایش جعفر مدرس صادقی